คู่มือคนขี้ดื้อ

สำหรับคนที่ ขี้ ไม่ค่อยยอมเชื่อฟัง ..... คิ   ไม่ค่อยยอม   ออก
คิดค้นและเรียบเรียงโดย ผู้ที่เคยต้องพึ่งพายาสวนทวารแทบทุกครั้งก่อนปลดทุกข์ได้

ใครที่ขี้ดื้อ .. แล้ว ได้อ่านคู่มือนี้จนจบ .. แล้วยังขี้ได้อย่างลำบากลำบนเหมือนเดิมล่ะก็ .. ขอท้าให้มาเหยียบ (ขี้) ผมได้เลย 555

+ เกริ่นนำเรื่องขี้ๆ
+ เวลาน่าขี้
+ อาหารเอื้อขี้
+ การดำรงชีวิตเพื่อขี้
+ การทำใจให้ขี้
+ การเตรียมพร้อมก่อนขี้
+ ท่วงท่าลีลาขณะขี้
+ ระยะเวลานั่งขี้
+ ตัวช่วยขี้ (ยามสุดวิสัย)
+ ปิดฉากการขี้

เกริ่นนำเรื่องขี้ๆ
ขี้ (shit) เป็นสิ่งที่เราทำกันอย่างสม่ำเสมอจนคุ้นเคยกันเป็นอย่างดีมาตั้งแต่เกิด   .. น่าเสียดาย ขี้ที่เคยว่านอนสอนง่ายของเราในวัยเด็ก กลับกลายมาเป็นเด็กดื้อ ที่สั่งให้ออกแล้วไม่ค่อยยอมออกเมื่อคนเรามีอายุมากขึ้น   ..   บทความชิ้นนี้ เขียนขึ้นมาโดยคนที่รู้ซึ้ง (และเข็ดขยาด) กับอาการขี้ดื้อ ผู้ซึ่งในที่สุดก็ได้พบวิธีดูแลขี้ไม่ให้ดื้อ   และต้องการถ่ายทอดวิธีการดูแลขี้นี้ ให้เป็นที่รับรู้กันโดยทั่วไป   เพื่อที่ชาวมนุษย์โลกอย่างเราๆ จะได้ขี้ง่ายสบายใจสบายตูดกันทั่วหน้า (ใครที่ขี้ไม่ดื้อ อ่านไว้ก็ดีนะครับ จะได้เข้าใจความรู้สึกและความจำเป็นในการดูแลตัวเองของคนขี้ดื้อ รวมถึง จะได้ประพฤติตนให้ถูกต้องเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอาการขี้ดื้อด้วย)

ผมเคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับความล้มเหลวในการขี้มาสารพัดรูปแบบ ทั้งท้องผูก นั่งห้องน้ำ 2 ชั่วโมงก็ไม่ออก   ทั้งใช้ยาสวน   ทั้งถูกหมอเฉือนเม็ดริดสีดวงทวาร   ทั้งพึ่งยาเหน็บ ยากิน .... จนผมเกือบจะต้องเสพติดยาเหล่านี้   จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ได้ฉุกคิดว่า การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมต่างหาก ที่จะเป็นหนทางรักษาอาการขี้ดื้อเหล่านี้ได้อย่างถาวร   แล้วผมก็ค่อยๆ เรียนรู้ขี้ จนเดี๋ยวนี้ประสบความสำเร็จในการขี้ได้แทบทุกครั้ง อย่างค่อนข้างสบายๆ

หลักการสำคัญในการทำให้ขี้ง่ายในที่นี้ จะไม่ใช่วิธีการใช้ยาหรือวิธีทางการแพทย์ เนื่องจาก จะทำให้อาการขี้ดื้อนั้นไม่ได้รับการแก้ไขที่ต้นเหตุ (ซึ่งก็คือพฤติกรรมของเรานั่นเอง) อันจะยังผลให้ขี้ดื้อหนักขึ้นไปเรื่อยๆ จนส่งผลร้ายแรงต่ออวัยวะอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องในที่สุด       ....   หากแต่ วิธีการที่จะนำเสนอในที่นี้ เป็นวิธีการที่ง่ายๆ ทำได้โดยไม่ต้องใช้เงินมาก   แต่ได้ผลแน่นอน   และเมื่อทำได้แล้วก็จะส่งผลดีต่อระบบการทำงานของร่างกายทั้งหมดโดยรวมด้วย   ….. แนวทางหลักๆ ที่สำคัญในการทำให้ขี้ง่ายถ่ายคล่อง ก็คือ เรื่องการรู้เวลาที่ควรขี้, เรื่องอาหาร, เรื่องของการปฏิบัติตัวในแต่ละวัน, เรื่องของการทำใจ, การเตรียมพร้อมก่อนขี้, ท่วงท่าลีลาขณะนั่งขี้, และการปิดฉากขี้อย่างสบายตูดสบายใจ   ซึ่งเรื่องเหล่านี้ต้องทำอย่างถูกต้องเหมาะสมประกอบกันทั้งหมดถึงจะได้ผลดี  

เวลาน่าขี้
ผมว่า คนเราน่าจะขี้วันละ 1-4 ครั้ง (น้อยกว่าหรือมากกว่านี้ถือว่า ไม่ปกติแระ)  เวลาแรกเลยสำหรับการขี้ในแต่ละวันก็คือ หลังตื่นนอนสัก 10 นาที (หลังจากได้ดื่มน้ำเข้าไปสัก 1 ลิตร) และการขี้แต่ละครั้งควรมีช่วงเวลาห่างกันอย่างน้อย 4 ชั่วโมง  โดยสรุป เวลาที่น่าขี้มีดังนี้
1. หลังตื่นนอนใหม่ๆ (หลังจากได้ดื่มน้ำเข้าไป 1 ลิตร และเริ่มรู้สึกปวด)
2. หลังทานข้าวเสร็จแต่ละครั้ง  หากรู้สึกว่าปวดจริงๆ ก็น่าเข้าส้วมไปขี้เหมือนกัน
3. หลังมีความรู้สึกว่าปวดขี้พอสมควร หรือตดเหม็น สมควรขี้ได้แล้ว (โดยน่าจะมีช่วงห่างจากการขี้ก่อนหน้านี้แล้วไม่น้อยกว่า 8 ชั่วโมง ไม่งั้นอาจล้มเหลวในการขี้ได้)



อาหารเอื้อขี้
เรื่องอาหารเป็นสิ่งสำคัญมากต่อการขี้   ถ้าเรากินได้อย่างถูกต้องเหมาะสม อาหารของเราก็จะเป็นยาช่วยแก้อาการท้องผูกได้ด้วย   แต่ถ้าเรากินมากไปหรือกินในสัดส่วนที่ไม่เหมาะสม อาหารก็จะกลายเป็นขี้ที่แสนดื้อของเราได้   หลักการโดยสรุปเกี่ยวกับเรื่องอาหารมีดังนี้ครับ
- ควรต้มผักสีเขียว เช่น ผักบุ้ง กวางตุ้ง คะน้า กินกับอาหารมื้อเย็น ซักประมาณ 1 จาน
- ควรหลีกเลี่ยงการกินโปรตีนจากเนื้อสัตว์ใหญ่และสัตว์ปีกมากเกินไป .. แต่กินโปรตีนจากไข่, ปลา หรือ ถั่วต่างๆ ได้
- กินมาก ก็สมควรขี้บ่อยกว่ากินน้อย เช่น ถ้ากินข้าวมื้อละ 2 จาน   ก็ควรขี้วันละ 2 ครั้ง (ตื่นนอนตอนเช้า กับ สายๆ หลังกินข้าว   หรือ เช้า กับ หลังข้าวเที่ยง)
- กินมากเกินไป มีสิทธิ์ท้องผูกได้   เพราะร่างกายยากที่จะขับออกได้หมด   ควรกินแค่พออิ่มเล็กน้อย จะดีที่สุด
- ขนมหวานก็ไม่ควรกินมาก เพราะอาจจะไปทำให้ขี้เหนียวได้
- ถ้ากินน้อยมาก   เช่น กินแค่ข้าวจานเดียวเล็กๆ กับกับข้าวนิดหน่อย แค่วันละ 2 มื้อ   ก็อาจจะขี้ซักวันละครั้ง หรือสองวันครั้งก็อาจได้
- มะนาว, เสาวรส, มะม่วง, มะเฟือง, กล้วยน้ำว้า, ฯลฯ   เป็นผลไม้ที่มีส่วนช่วยให้ขี้ง่ายขี้สวย   ถ้าหากินได้ ควรหากินก่อนนอน


การดำรงชีวิตเพื่อขี้
เรื่องการดำรงชีวิตนี่ มีผลต่อการขี้มากเช่นกัน     ตัวผมเอง เริ่มขี้ดีขึ้น เมื่อเปลี่ยนงาน จึงค่อยได้คิดว่า อ้อ .. ที่แท้เพราะเดินทางไกลไป มีเวลาพักผ่อนน้อยไป กินอาหารแต่ร้านเดิมๆ แบบเดิมๆ เกินไป มีความเครียดกับงานมากไป นั่นเอง ที่ทำให้ขี้เราดื้อ     โดยสรุป หลักการดำรงชีวิตที่เอื้อให้ขี้มีนิสัยว่านอนสอนง่าย มีดังนี้ครับ
- ควรนอนให้ได้อย่างน้อย 6 ชั่วโมง (จริงๆ แล้ว 8 ชั่วโมงจะชัวร์มาก)
- ถ้าให้ดีควรเข้านอน 4 ทุ่ม แล้วตื่นมาตี 5   ดื่มน้ำเยอะๆ (สัก 1 ลิตรกว่าๆ) ก่อนเข้าไปขี้มื้อแรก
- ควรมีเวลาสำหรับขี้ตามความเหมาะสมกับการกิน (ขี้มื้อหลักคือตอนเช้าตรู่นั้น มักจะมีเวลากันอยู่แล้ว   แต่ขี้มื้อรอง มักจะไม่ค่อยมีเวลากัน) .. กรณีที่บางวันต้องเดินทางแต่เช้ามืด (ตี 3 ตี 4) อาจเลื่อนมาขี้หลังอาหารเช้า
- ควรออกกำลังกายให้เหงื่อออกประมาณวันละ 30 นาที (สำหรับผม นิยมออกกำลังกายหลังขี้เช้า   แต่จริงๆ แล้วสามารถเลือกได้ ว่าจะออกกำลังกายก่อนอาหารเช้า หรือกลางวัน หรือมื้อเย็น) …. การออกกำลังกายทำได้หลายท่า   ท่าที่ง่ายที่สุดก็คือการวิ่งต่อเนื่องไปเรื่อยๆ   อย่างไรก็ตาม ให้ระวังการออกกำลังกายที่ทำให้อวัยวะเกิดการเจ็บปวด หากรู้สึกเริ่มเจ็บปวด ควรหยุดออกกำลังกายท่านั้นหรือส่วนนั้น แล้วหันไปออกส่วนอื่นแทน .. การเต้นประกอบเพลงน่าจะเป็นการออกกำลังกายที่ง่ายและเพลิดเพลินที่สุด

การทำใจให้ขี้
การทำใจมีความสำคัญต่อการขี้ด้วยเช่นกัน เนื่องจาก ถ้าทำใจไม่ได้ คนเรามักจะเกิดความเครียด พอเครียดแล้วก็จะส่งผลให้เป็นริดสีดวงทวาร   ซึ่งยังผลให้ท้องผูกและขี้ดื้อต่อไป   (ริดสีดวงยุบได้ ถ้านอนมากพอ และหยุดเครียด)   ดังนั้น ต้องเตือนตัวเอง หากเราทำงานที่มีความเครียด เราต้องคิดใหม่ว่า “ช่างมัน   เราทำดีแล้ว   อย่าไปเครียดกับมันเลย   เพราะยิ่งถ้าเครียด เราก็จะขี้ยาก   พอขี้ยากแล้วก็จะป่วย จะเครียดหนักไปอีก ทำให้ทำงานได้น้อยลงไปอีก”   .. ทางช่วยอีกอย่างหนึ่ง คือยึดหลักธรรมที่ว่า “พอใจ = ไร้ทุกข์ .. ทำดี = มีสุข” .. กล่าวคือ ถ้าเราพอใจในสภาพที่เป็นอยู่ได้ เราก็จะไม่เป็นทุกข์ เพราะเราจะไม่อยากได้ ไม่คาดหวังสิ่งที่เราไม่มีปัญญาจะได้มา   แล้วปฏิบัติตามหลักที่ว่า ทำดี หรือทำตัวให้ถูกต้อง ก็จะมีความสุข เช่น กินให้ถูกต้อง   พักผ่อนให้เพียงพอ   ก็จะขี้ได้อย่างสุขสันต์

การเตรียมพร้อมก่อนขี้
เทคนิคอย่างหนึ่งที่สำคัญที่จะทำให้ขี้ไม่ดื้อในตอนนั่งส้วม ก็คือ การเตรียมการก่อนขี้ให้ดี   แนวทางที่ผมใช้เตรียมตัวก่อนขี้ มีดังนี้
- สำหรับขี้มื้อเช้าตรู่   หลังตื่นนอนให้ดื่มน้ำซัก 1 ลิตร (หรือดื่มแค่พอรู้สึกว่าเริ่มปวดแล้ว โดยที่ ไม่ควรดื่มต่อเนื่องกันรวดเดียว เว้นระยะบ้างเล็กน้อยพองาม .. การดื่มน้ำมากเกินไปทำให้ปวดฉี่ต่อเนื่องหลังขี้ และอาจทำให้หัวใจทำงานหนัก จึงควรดื่มแค่เท่าที่ทำให้รู้สึกว่า ขี้เริ่มมาแล้ว)   แล้วก็เดินไปเดินมา หรือทำอะไรเบาๆ ให้ลำไส้ได้เคลื่อนไหวซัก 10 นาที   แล้วค่อยเข้าห้องน้ำไปขี้
- สำหรับขี้มื้ออื่นๆ   โดยมาก ควรเป็นหลังกินข้าว   โดยเมื่อกินข้าวเสร็จ หรือเมื่อใดที่เห็นสมควรเข้าส้วมไปขี้ ก็ให้ดื่มน้ำเพื่อชักนำขี้หลายๆ แก้วหน่อย  แล้วทำอะไรเล่นๆ ให้รู้สึกปวดขี้ขึ้นมาหน่อย แล้วค่อยเข้าไปขี้
- ถ้ามีตดออกมา   นั่นเป็นสัญญาณบอกว่า มีขี้สะสมในลำไส้เป็นปริมาณที่พอจะทำให้ขี้ออกได้แล้ว .. ดังนั้น การขี้หลังจากที่มีตดออกมา จึงมีโอกาสสูงที่จะประสบความสำเร็จ (ขี้ออก)   อย่างไรก็ตาม ถ้าเป็นตดช่วงก่อนเข้านอน และไม่รู้สึกปวดมาก ควรนอนก่อน แล้วค่อยตื่นมาขี้ตอนเช้าทีเดียวก็ได้  .. หรือถ้ารู้สึกว่าขี้สะสมเยอะจริงๆ จะพยายามเข้าส้วมก่อนนอนก็ได้ (อาจใช้เวลานั่งรอปวดขี้นานกว่าการขี้ในช่วงเวลาอื่นๆ)
- ถ้าไม่รู้สึกปวดเลย .. อย่าฝืนไปนั่งขี้   เพราะมีโอกาสสูงที่จะขี้ไม่ออก   แถมยังส่งผลให้ขี้อุดตันต่อไปได้ .. รอให้ถึงเวลาที่รู้สึกปวดจะดีที่สุด .. ซึ่งเวลาปวด ไม่จำเป็นต้องเป็นหลังอาหารพอดี อาจอยู่ระหว่างช่วงกลางวัน ค่ำ หรือเมื่อไหร่ก็ได้ ที่รู้สึกว่า เขามากระตุ้นแล้ว
- เมื่อรู้สึกปวด   อย่าฝืนให้นานเกินไปกว่า 1 ชั่วโมงแล้วค่อยเข้าส้วม .. ขี้เขาจะงอน   แล้วก็จะดื้ออย่างรุนแรงเมื่อเราพยายามจะเอาเขาออกหลังจากนั้น

ท่วงท่าลีลาขณะขี้
ทีนี้   มาถึงช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดของการจัดการกับขี้ที่ดื้อ .... หลายคนที่เคยประสบภาวะขี้ยากอย่างผม จะรู้สึกหวั่นๆ ทุกครั้งก่อนเข้าส้วม .. ว่าคราวนี้จะออกมั้ยน้ออ .. ซึ่งความหวาดหวั่นวิตกนี้ ก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ขี้ที่ดื้ออยู่ได้ใจ   ดื้อหนักเข้าไปอีก   .. เรามาสรุปหลักการสำคัญที่ต้องทำให้ตอนนั่งขี้กันเลยดีกว่าครับ
- ตอนเข้าห้องส้วม   ไม่จำเป็นต้องเอาหนังสือเข้าไปอ่าน เอาการบ้านเข้าไปทำ   เอาโทรศัพท์เข้าไปคุย   เพื่อเบี่ยงเบนสมาธิความกลัวขี้ไม่ออก   หรือเพื่อถ่วงเวลารอจนกว่าขี้จะออก   .. การนั่งนาน จะไม่เป็นผลดีต่อการขี้ของเราเลย
- อุปกรณ์ที่อาจช่วยได้ในการเบ่งขี้ ก็เช่น ดัมเบลล์   หวี   แต่จริงๆ แล้ว ใช้แค่ นิ้วมือนิ้วเท้า และลมหายใจของเราก็เพียงพอแล้ว
- ก่อนจะนั่งลงกับโถส้วม   บิดร่างกายเล็กน้อย พอให้ลำไส้ได้ขยายตัว
- นั่งลงไปด้วยความมั่นใจ   ว่าเราได้เตรียมการมาอย่างดีแล้ว   เรากินอาหารที่มีกากใยพอสมควร, เรานอนหลับเพียงพอ, เราดื่มน้ำมาเยอะพอควรแล้ว, เรารู้สึกว่าปวดขี้ได้ที่พอควรแล้ว   ดังนั้น เราต้องขี้ได้   ขี้เราจะต้องไม่ดื้อนัก   ..   ความมั่นใจจะมีส่วนช่วยให้เราเอาชนะขี้ที่แสนดื้อได้
- ทีนี้ ก็จะเป็นเรื่องของลีลาการขี้ อันเป็นช่วงที่สำคัญที่สุดแล้วครับ ..   นั่งลงไป   นั่งในตำแหน่งที่กางขาออกได้เต็มที่หน่อย   .... ด้วยความที่เราเป็นคนขี้ดื้อ   ดังนั้น ขี้เราจะยังไม่ออกมาในทันทีหรอก .. ใจเย็น อย่าพึ่งตกใจ   เราต้องเข้าใจธรรมชาติของขี้ ว่าเขาเป็นขี้หัวแข็ง (คือส่วนหัวของขี้จะค่อนข้างแข็ง ออกยาก แต่ถ้าส่วนหัวออกได้แล้ว ส่วนกลางและส่วนปลายก็จะตามมาได้ไม่ยาก)  อย่าไปเบ่ง อย่าไปรุนแรงกับเขาเด็ดขาด! ถ้าเราไปรุนแรงกับเขา เขาก็จะยิ่งแข็งหนัก และจะพาลอุดตัน ไม่ออกเอาเลย ..   เราต้องให้เวลากับเขา   นั่งไปก่อน รอเวลาให้รู้สึกว่า ถ้าเบ่งก็คือ ออกอย่างแน่นอน จึงค่อยเบ่ง   ระหว่างที่นั่ง ก็เริ่มทำอากัปกิริยาที่ช่วยให้ขี้ออก อันได้แก่ การบิดตัวไปมา เอียงตัวซ้ายขวา   ก้มตัวขึ้นลง   ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นลงช้าๆ  บีบนวดขมับและท้ายทอย  ยกส้นเท้าซ้ายขวาขึ้นลงสลับกันช้าๆ  หายใจเข้าออกลึกๆ ยาวๆ   ทำท่าทางต่างๆ เช่น ท่าแปลงร่าง   ถ้ามีอะไรหนักๆ ให้ถือไว้ด้วย ก็จะช่วยได้มาก   ถ้าเอามือถือเข้าไปด้วย ก็อย่าพึ่งดูอะไรหรือกดค้นหาอะไร เอามากำไว้ในมือ แล้วยกแขนขึ้นลง   บิดแขนไปซ้ายขวาหน้าหลัง  เมื่อเริ่มปวดแรงขึ้น อาจค้างตัวในจังหวะนั้นสักพัก และนวดขมับช้าๆ   เพียงเท่านี้ เราก็จะเริ่มปวดขี้มากขึ้นเรื่อยๆ  จนมั่นใจว่า ขี้มาจ่อรอออกแน่นอนแล้ว  เราก็เบ่ง เขาก็จะไม่ดื้อ ยอมทิ้งตัวออกจากก้นเราโดยดี   ....   ช่วงเวลาที่ใช้ในการบิดตัว เดินลมปราณไปมานี้ ก็น่าจะประมาณ 1-5 นาที   ถ้ายังรู้สึกว่า ขี้ยังดื้อ   ก็อาจจะเอียงตัวบิดตัวด้วยมุมที่มากขึ้น   หรืออาจร้องเพลงที่ต้องอาศัยกำลังเสียงเยอะมาช่วยด้วยก็ได้   (ถ้าร้องเพลงไม่เป็น พูดพึมพำออกมาก็ยังพอช่วยได้)   ระหว่างทำการเคลื่อนไหวนั้น ไม่ต้องกังวลกับเรื่องการออกมาของขี้ ไม่ต้องไปเบ่งเขา แค่เพียงจับความรู้สึกกับเขา ว่าเขาออกมาถึงไหนแล้ว เอาไว้ให้สะสมตัวกันมากพอ แล้วเราจะรู้เองว่า เบ่งนิดเดียวก็จะออกมาเลย .. รอให้ถึงจังหวะนี้ค่อยเบ่ง .... ก่อนนี้ให้โยกตัว หัว แขน ขา แล้วคิดให้เพลิดเพลินไปว่า โอ ร่างกายเรานี้ช่างขยับได้หลากหลายท่าจริงหนอ
- ขั้นตอนของลีลาการขี้นี้ สำคัญมาก .. อย่าเข้าไปนั่งขี้แบบขี้เกียจ .. เนื่องจากขี้เราดื้อ   ดังนั้น เราต้องไม่ขี้เกียจ   เข้าส้วมไปแล้ว อย่าไปนั่งอยู่เฉยๆ   เราต้องทำลีลาท่าทางเพื่อช่วยให้ขี้ออกมาด้วย   .. เมื่อขี้ก้อนแรกออกมาแล้ว   เราอาจจะผ่อนคลาย ไปคิดเรื่องอะไรเล่นๆ ต่อจนขี้สุดก็ได้   หรือไม่ก็โยกตัวช่วยขี้ต่อไปจนมั่นใจว่าขี้สุด  (ปกติ เราจะรู้สึกว่าขี้สุด หรือขี้จะไม่ออกตามมาอีกแล้ว เมื่อเราเริ่มฉี่ออกมาหลังขี้ออกแล้ว)  .. แต่ บางครั้ง แม้ขี้จะไม่ค่อยสุดดี   แต่เรารู้สึกว่า   คงไม่ออกมาอีกแล้วแหละ   เราก็ไม่ต้องฝืนนั่งต่อให้ออก   .. เราพอแค่นั้น .. ล้างก้น แล้วออกมา ทำกิจวัตรต่างๆ ต่อไป   ถ้าเขามีคาก้นเราอยู่จริงๆ   เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เขาก็จะออกอาการอยากออกมา เราค่อยมาเข้าส้วมใหม่   หรืออาจจะรอให้รู้สึกปวดหลังกินอาหารมื้อถัดไปก็ได้


ท่าประมาณนี้แหละครับ บิดและโยกไปมาช้าๆ ห้าหกที เร่งขี้ได้ดีทีเดียว

- [เพิ่มเติม 17 ธ.ค. 2556] การขมิบสามารถช่วยให้อึดุ้นแรกหรือกะจึ๋งแรกหลุดออกมาได้้ครับ .. เดิมนั้น เราอาจจะเข้าใจผิดว่า การขมิบเป็นเหมือนการปิดประตูทวาร ประมาณว่า กั้นห้องแระ ไม่ปล่อยออกมาแล้ว แต่จริงๆ แล้ว การขมิบให้อึที่เหมือนปริ่มๆ ว่าจะออก กลับเข้าไปข้างในสักนิด เพื่อไปรวบรวมเพื่อนๆอึ ให้ได้ปริมาณที่มากขึ้น จะช่วยให้อึออกมาได้ง่ายขึ้น .... ดังนั้น ลองดูนะครับ ถ้าเบ่งหรือบิดตัวไปมาทีแรกแล้ว อึยังไม่ยอมออก ลองขมิบให้เขากลับเข้าไปสัก 3-4 ครั้ง แค่นี้เขาก็น่าจะออกมา และชักชวนพรรคพวกทยอยออกตามๆกันมาได้แล้วครับ ^_^

ระยะเวลานั่งขี้
ปกติแล้ว ระยะเวลาตั้งแต่นั่งลงไป จนขี้ก้อนแรกออกมา น่าจะประมาณ 5 นาที แต่ก็ไม่แน่ อาจถึง 20 นาทีก็ได้  ถ้าเรามั่นใจว่า มีขี้ค้างคาจริงๆ และยังน่าจะออกมาได้จริงๆ เราก็ไม่ต้องใจร้อน  นั่งรอ บีบหัว ขยับตัว หายใจลึกๆ ไปเรื่อยๆ รอ รอ ด้วยความมั่นใจว่า เมื่อขี้จะออก ก็จะปวด และพร้อมให้เบ่งเอง  แต่หากมั่นใจแล้วว่า ขี้ไม่ออกมาแน่แล้ว (อาจจะหลังจากฉี่ออกมาแทน) ก็พอ เลิกล้มการขี้ครั้งนั้น  ออกจากส้วมมารอเวลาที่เหมาะสมต่อไป    (อ้อ หลังจากขี้ก้อนแรกออกแล้ว น่าจะใช้เวลาอีกประมาณ 5 นาที ก็จะรู้สึกว่า หมดขี้ให้ขี้แล้ว)

ตัวช่วยขี้ (ยามสุดวิสัย)
* เกร็ดควรรู้ * .. หากประสบภาวะฉุกเฉิน นั่งขี้หลายรอบแล้วไม่ออกจริงๆ  และหายาสวนทวารไม่ได้ .. สบู่ครับ ตัดสบู่เป็นชิ้นรูปทรงเหมือนจรวด ขนาดเล็กกว่านิ้วก้อยสักหน่อย ยัดเข้าไปในรูก้นให้ลึกพอรู้สึกได้ว่าจะไม่หลุดร่วงออกมาครับ แล้วรอสักพัก จะรู้สึกปวด หนีบอั้นไว้ก่อนสักเดี๋ยว แล้วค่อยปล่อยออก .... ต่อไป ก็ดูแลเรื่องการปฏิบัติตัวเพื่อขี้ดีๆ นะครับ เพราะถ้าใช้สบู่หลายๆ ครั้งเข้า สบู่ก็คลายความขลังลงได้ .... ขอบคุณ "ป้าแดง แห่ง ศทส." อย่างสุดซึ้ง สำหรับเคล็ดไม่ลับนี้ครับ

ปิดฉากการขี้
เมื่อรู้สึกโล่งตูดแล้ว หรือเชื่อได้ว่าจะไม่มีขี้ออกตามมาแล้ว นั่งไปก็จะเสียเวลาเปล่า  ก็ปิดฉากการขี้  ล้างตูดดีๆ   แล้วก็ออกมาจากห้องส้วมอย่างสดใสเบิกบาน (อย่าลืมใส่กางเกงก่อนออกมาล่ะ 55)

อ้อ ข้อคิดอย่างหนึ่งก็คือว่า   ความล้มเหลวในการขี้ครั้งหนึ่ง   ไม่ได้เป็นสิ่งชี้ชะตาว่าจะล้มเหลวไปตลอด   ถ้าต่อไป เราทำตัวดี เตรียมตัวดี อย่างวิธีการต่างๆ ที่บอกแล้ว .. การขี้ครั้งต่อไป   เราก็ยังมีโอกาสที่จะกลับมาเป็นฝ่ายเอาชนะขี้ที่แสนดื้อได้


ขออวยพรให้เพื่อนมนุษย์ร่วมโลกทุกท่าน ปลดทุกข์ได้อย่างสุขสันต์กันถ้วนหน้า .. 4 ทุ่มกว่าแล้ว ขอตัวไปนอนเพื่อขี้ก่อนนะครับ   ^_^

กงจักร   ใจดี   คนรวมขี้   เอ๊ย   คนรวมโลก
www.goodjai.com .. E-mail: goodjai@yahoo.com
ปล. ไม่สงวนลิขสิทธิ์ ขอเชิญนำเนื้อหาสาระในหน้าเว็บนี้ไปปรับปรุงและเผยแพร่เพื่อประโยชน์สุขแห่งตูดมวลมนุษย์ทั้งโลกได้ตามอัธยาศัย
เริ่มเขียนเผยแพร่   วันที่ 12 มีนาคม 2556
อัพเดทล่าสุด   ณ วันที่ 16 มกราคม 2562